۰۸ بهمن ۱۴۰۳
به روز شده در: ۰۸ بهمن ۱۴۰۳ - ۱۹:۵۱
فیلم بیشتر »»
کد خبر ۸۴۴۲۸۴
تاریخ انتشار: ۱۵:۵۱ - ۲۳-۰۳-۱۴۰۱
کد ۸۴۴۲۸۴
انتشار: ۱۵:۵۱ - ۲۳-۰۳-۱۴۰۱

حمله خفت‌گیران قمه به دست به مجری تلویزیونی برنامه اختیاریه

حمله خفت‌گیران قمه به دست به مجری تلویزیونی برنامه اختیاریه
‏به یکباره از پشت درختان دیدم موتوری و ترک آن دوباره با آرامش به سمتم می‌آیند. چه باید می‌کردم؟ شاید دور زده بودند و می‌خواستند رد شوند. جهت احتیاط دو قدمی به وسط اتوبان نزدیک شدم.

سینما سینما : سید مرتضی فاطمی کارگردان فیلم بی مادر و تهیه کننده و مجری برنامه اختیاریه  در رشته توییتی از حمله با قمه به او توسط خفت گیران در اتوبان نیایش ودر نزدیکی پردیس سینمایی ملت خبر داد. مرتضی فاطمی نوشت :

بزرگواران!
آقایان!
حضرات!
به هر که می‌پرستید قسم، در زیر پوست شهر آتشی زیر خاکستر است.
چند ساعت گذشته و هنوز در شوک‌ «خفت‌گیری» امروزم. دفعه اول نبود. تا امروز چند نوبت خفت‌گیری و سرقت را تجربه کرده بودم اما این‌بار ماجرا فرق می‌کرد.
ماجرا را می‌نویسم به امید اینکه برسد به دست

‏کسانی که نمی‌دانند یا بهتر بگویم می‌دانند و نمی‌خواهند عمق فاجعه را باور کنند. کاش در خلوت خود مرور کنند که کی و چرا به این مرحله هولناک از ناامنی رسیده‌ایم. کاش باور کنند وقتی تخم بیکاری و فقر و تبعیض کاشته ‌شود، دزدی و سرقت و زیاده‌خواهی و قمه‌کشی، درو می‌شود. ماجرا چه بود؟

‏برای جلسه پخش فیلم به پردیس ملت رفته بودم. حدود ساعت ۷ جلسه تمام شد و درخواست اسنپ دادم. فاصله راننده با من ۸ دقیقه بود. برای اینکه مسیرم به سمت شرق به غرب اتوبان نیایش بود و در برگشت تسریع شود به سمت مقابل اتوبان رفتم. به دلیل تجارب قبلی سرقت معمولا گوشی در دست نمی‌گیرم.

‏هفت هشت دقیقه گذشت و خبری از راننده نشد. موبایل را در آوردم تا ببینم راننده کجای مسیر است. در همان چند ثانیه موتور پالس سفید رنگی که دو جوان سیاه‌پوش سوار آن بودند را دیدم که به آرامی سمتم می‌آیند. با احتیاط گوشی را در جیبم گذاشتم و حواس و نگاهم را به دو جوان دادم.

‏متوجه شدند و به آرامی از کنارم گذشتند. فکر کردم به مردم ظن ناروا داشته‌ام و چه حس بدی است این حس. اما به خودم التیام ‌دادم که چاره نیست و داستانم، داستان مار گزیده‌‌هایی است که ناخودآگاه به همه مظنون‌اند. همیشه حواسم به اطراف است. سی ثانیه‌ای گذشت و از اسنپ خبری نشد.

‏به یکباره از پشت درختان دیدم موتوری و ترک آن دوباره با آرامش به سمتم می‌آیند. چه باید می‌کردم؟ شاید دور زده بودند و می‌خواستند رد شوند. جهت احتیاط دو قدمی به وسط اتوبان نزدیک شدم. از اسنپ خبری نبود و حالا دیگر موتوری‌ها کنارم بودند. وقتی چشم در چشم شدند

‏با خودم گفتم هوا که روشن است و در دیدرس ماشین‌های عبوری‌ام. اصلا شاید کاری دارند. تلاش کردم به خودم مسلط شوم هنوز دوست داشتم این حجم از وقاحت و آرامش را باور نکنم. ترک‌سوار آرام و خونسرد از موتور پیاده شد. به اتوبان نگاه می‌کردم. ماشین‌ها به سرعت عبور می‌کردند. قمه‌ها را ‏از جیبشان درآوردند. نه، اشتباه نمی‌کردم. چه باید می‌کردم؟ دور تا دور از آدم خبری نبود. چنان با خونسردی و طمانینه جلو می‌آمدند که گویی به کلی پاکباخته‌اند. انگار آمده‌اند طلبشان را وصول کنند. گویی از هیچ چیز و هیچ‌کس و از پایان ماجرا واهمه‌ای نداشتند. خنده‌زنان رجز می‌خواندند.

فاطمی

‏من به وسط اتوبان رسیده بودم ماشین‌ها با سرعت از کنارم رد می‌شدند و چاره‌ای جز داد و فریاد کردن نداشتم. هنوز هم نمی‌دانم ماشین‌ها حق داشتند بی‌تفاوت باشند یا نه! صدای آرام پسرک که قدم به قدم به من نزدیک می‌شد در گوشم هست. یک نگاهم به ماشین‌ها بود و نگاه دیگرم به او. اما آن‌ها

‏فقط و فقط با خنده من را نگاه می‌کردند و به جلو می‌آمدند. بی‌تعارف ترسیده بودم. از این حجم از جسارت، از این حجم تجربه، از این حجم بی‌تفاوتی به اطراف عمیقا ترسیده بودم. خیس عرق بودم و پاهایم خالی کرده بود. رجز می‌خواندند و می‌گفتند وایسا بابا. کجا می‌ری حالا؟

‌‏جایی نداری بری. نه راه پس داشتم نه پیش. حتی نمی‌توانستم تسلیم‌شان بشوم. از کجا معلوم با گرفتن کوله و موبایل بی‌خیال شوند. رفتن به سمت دیگر اتوبان هم فایده‌ای نداشت.وسط اتوبان بودند. تقلا و داد و فریاد و دیوانه‌بازی را به آخر رساندم. عربده می‌زدم اما انگار نه انگار

‏انقدر خونسرد بودند و از نتیجه کار مطمئن که حتی حمله هم نمی‌کردند. به یک متری من رسیدند. شروع کردم به دویدن به سمت ماشینی که از کردستان به نیایش پیچیده بود. دنبالم دوید و دوستش برگشت و موتور را روشن کرد. شیشه ماشینی پایین بود و سرعتش کمتر از ماشین‌های دیگر. کوله را پرت کردم/
‏داخل ماشین. ماشین سرعتش را کم کرد. پریدم در را باز کردم و فریاد زدم دزد دزد. فقط برو. راننده گیج بود اما گویا فهمیده بود اوضاع طبیعی نیست. پسر فریاد می‌زد هرجا بری گیرت میارم. ضربه‌ای به ماشین زد و پرید ترک موتورشان که دنبالم کنند. صدای موتورشان به گوش می‌رسید که به ترافیک

‏چراغ ولیعصر رسیدیم. نفسم بالا نمی‌آمد. هر آن منتظر بودم شیشه را بشکنند و …
در این ساعت‌ها به این فکر می‌کنم که این همه آرامش از کجا می‌آمد؟ چرا انقدر جسور بودند؟ در روز روشن اقدام به خفت‌گیری و چاقوکشی می‌کنند؟ کویی می‌دانند که کسی مانع‌شان نمی‌شود؟ چرا در این چند ساعت روایت

‏مشابه و ترسناک‌تر از دوستانم شنیده‌ام که همین امروز وضعیت مشابه برای نزدیکانشان در جاهای شلوغ شهر برایشان پیش آمده است؟ چرا کسی باور نمی‌کند که عده‌ای دیگر به سیم آخر زده‌اند و حق ناگرفته‌شان را با سلاح می‌گیرند؟ چرا هیچ‌کس به فکر زن و بچه‌های بی‌گناه این شهر نیست…

ارسال به دوستان
سهرابیان به خانه برمی‌گردد؟ کارشناس حقوقی: بازگشت به استقلال منع قانونی ندارد ناراحتی بازیگر سریال سوجان از برچسب شهرستانی زدن به بازیگران غیر تهرانی نکیسا: درباره زیان ۳۰۰ میلیاردی ذوب‌آهن هر وقت سند دیدم صحبت می‌کنم! / انتقاد باشگاه‌ها از تبلیغات باید مکتوب باشد قتل پسر به‌دست پدر در ایلام وزیر مستعفی اسرائیل: تنها راه‌حل پایان درگیری‌ها، آوارگی گسترده مردم غزه است! تأخیر در پروژه قطار سریع‌السیر؛ ترافیک، چالش جدی المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس حردانی جای رضاییان را گرفت؟ ابهامات درباره آینده ستاره استقلال زیر نظر موسیمانه فسخ قریب‌الوقوع قرارداد مسعود جمعه با استقلال رکوردشکنی طوسی در آمریکا؛ فدراسیون: رکورد بدون هماهنگی ثبت نمی‌شود تالیسکا در مقابل پرسپولیس بازی نخواهد کرد؛ انتقال رسمی به فنرباغچه نهایی شد تغییر محل برگزاری دیدار استقلال؛ مصاف با استقلال خوزستان در شهرقدس تبلیغ میزبانی جام جهانی بسکتبال با ستاره آمریکایی؛ اقدام قطر برای ۲۰۲۷ (+عکس) تمسخر یا تقلید؟ واکنش‌ها به تقلید صدای هادی چوپان در صداوسیما بالا گرفت (+فیلم) نساجی: VAR اسباب‌بازی است! بیانیه تند باشگاه مازندرانی پس از شکست مقابل آلومینیوم افشای دستمزد واقعی طارمی در اینتر؛ ۵.۵ میلیون یورو در سال، بیشتر از آنچه تصور می‌شد