راه‌حل باستانی مشکل مدرن: ورزشی ساده بی‌خوابی مزمن سالمندان را پایان می‌بخشد

بی‌خوابی مزمن یکی از شایع‌ترین اختلالات خواب در میانسالی و سالمندی است که می‌تواند سال‌ها آرامش شبانه را از افراد بگیرد. اکنون، پژوهشی تازه نشان می‌دهد که یک ورزش آرام‌بخش و محبوب می‌تواند در بلندمدت به اندازه‌ی موثرترین روش‌های درمانی موجود برای بی‌خوابی، کیفیت خواب را بهبود بخشد.

به گزارش زومیت به نقل از ساینس‌آلرت، بر اساس یافته‌های مطالعه‌ی تازه، تمرین منظم تای‌چی، هنر رزمی چینی که به «مراقبه در حرکت» نیز شهرت دارد، می‌تواند جایگزین یا مکملی عالی برای مدیریت طولانی‌مدت بی‌خوابی مزمن باشد.

در پژوهش که توسط تیمی از فیزیولوژیست‌های ورزشی دانشگاه هنگ‌کنگ به سرپرستی پارکو ام. سیو انجام شد، ۲۰۰ فرد بالای ۵۰ سال که از بی‌خوابی مزمن رنج می‌بردند، شرکت کردند. این افراد به دو گروه تقسیم شدند: گروه اول تحت رفتاردرمانی شناختی برای بی‌خوابی (CBT-I) که خط مقدم درمان این اختلال است، قرار گرفتند و گروه دوم به مدت سه ماه، هفته‌ای دو جلسه در کلاس‌های یک ساعته تای‌چی شرکت کردند.

نتایج اولیه بلافاصله پس از دوره درمانی سه‌ماهه نشان داد که گروه رفتاردرمانی شناختی کاهش بیشتری در علائم بی‌خوابی خود گزارش کردند. اما نکته شگفت‌انگیز در ارزیابی ۱۵ ماه بعد آشکار شد: گروه تای‌چی نه تنها به گروه دیگر رسیده بود، بلکه در بهبود کیفیت و مدت خواب، کیفیت زندگی، سلامت روان و سطح فعالیت بدنی با آن‌ها برابری می‌کرد.

نکته‌ی جالب‌تر این بود که ۳۱ نفر از شرکت‌کنندگان گروه تای‌چی، حتی پس از پایان دوره پژوهش، به تمرینات خود ادامه داده بودند، در حالی که تنها ۱۳ نفر از گروه رفتاردرمانی شناختی از مهارت‌های آموخته‌شده خود استفاده می‌کردند. این موضوع نشان می‌دهد که دسترس‌پذیری و سهولت ادغام تای‌چی در سبک زندگی روزمره، ممکن است یکی از دلایل اصلی اثربخشی بلندمدت آن باشد.

بی‌خوابی مزمن می‌تواند پیامدهای جدی برای سلامتی داشته باشد و خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی، اختلالات روانی و مشکلات شناختی را افزایش دهد. اگرچه رفتاردرمانی شناختی یک روش اثبات‌شده با عوارض جانبی اندک است، دسترسی به آن به دلیل کمبود درمانگران متخصص و هزینه‌های بالا، برای همه آسان نیست. یافته‌ها نشان می‌دهد که تای‌چی می‌تواند به عنوان یک رویکرد جایگزین یا مکمل، به ویژه برای مدیریت طولانی‌مدت بی‌خوابی، نقشی حیاتی ایفا کند.

پژوهش در نشریه‌ی BMJ منتشر شده است.