غزل شماره 459 حافظ

زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
خط بر صحیفه گل و گلزار می‌کشی

اشک حرم نشین نهانخانه مرا
زان سوی هفت پرده به بازار می‌کشی

کاهل روی چو باد صبا را به بوی زلف
هر دم به قید سلسله در کار می‌کشی

هر دم به یاد آن لب میگون و چشم مست
از خلوتم به خانه خمار می‌کشی

گفتی سر تو بسته فتراک ما شود
سهل است اگر تو زحمت این بار می‌کشی

با چشم و ابروی تو چه تدبیر دل کنم
وه زین کمان که بر من بیمار می‌کشی

بازآ که چشم بد ز رخت دفع می‌کند
ای تازه گل که دامن از این خار می‌کشی

حافظ دگر چه می‌طلبی از نعیم دهر
می می‌خوری و طره دلدار می‌کشی

تفسیر :

اگر گمان می کنید رسیدن به خواسته ها بدون تلاش و پشتکار میسر است، سخت در اشتباهید. با تلاش و کوشش به مراد دل می رسید.

از دوستان و اطرافیان مورد اعتماد و دلسوز یاری بگیرید و مشورت کنید تا انشالله در آینده نزدیک به خواسته دل رسیده و یار را در آغوش بگیرید.