سیر تحولات انتخابات دهم ریاست جمهوری نشانی می دهد که جریان سیاسی اصولگرایی از یک آفت رنج می برد. شاید اگر افراد موثر این جریان معتقدند که هیچ یک از کاندیداهای موجود در صحنه انتخابات ایده آل ما و اصلح نیستند و باید فرد دیگری وارد این صحنه شود اما همه آنها از وارد کردن فرد مورد نظر خود و از هر گونه ابداع و ابتکار در این صحنه عاجزند و بالاتر، برخی از آنها برخلاف عقیده و میل باطنی خود ابراز می دارند که ما از فلان کاندیدا حمایت می کنیم و از این طریق شعبه هایی از نفاق در دل آنها راه می یابد.

وقتی خوب کاوش می کنیم می بینیم آنها به جای آنکه به دنبال انتخاب اصلح باشند به دنبال کشف نظر رهبری هستند و این عمل خود را نتیجه ولایت پذیری خویش می دانند. این در حالی است که رهبر گرانقدر انقلاب اسلامی صریحا اعلام نمودند که "حمایت های من از دولت ناظر به انتخابات نیست و همه افرادی که خود را اصلح می دانند وارد این عرصه شوند."

این روش باعث انفعال، عدم تحرک و سکون و مرده وشی در اردوگاه اصولگرایان و پدید آمدن تعداد زیادی آراء سرگردان شده است و می تواند موجب کاهش مشارکت مردم نیز بشود.

اساساً طبیعت انتخابات این است که هر کس شخصاً به اصلح برسد و برای او تبلیغ کند و به فرض محال که نظر رهبری را هم بداند، هیچ الزامی به متابعت از آن نیست مگر اینکه از زاویه عشق به مساله نگاه کنیم و اینکه عاشق نمی تواند بر خلاف نظر معشوق عمل کند و آنجا که عشق به میان آمد عقل کاره ای نیست.
اما پاسخ همان است که هیچ کس نظر رهبری را نمی داند و این توجیهات همه ناشی از عافیت طلبی و عدم جسارت و عدم ریسک پذیری است.
کاری نکنیم که اصل مترقی ولایت فقیه که نقطه قوت اصولگرایان است با برداشت غلط از آن تبدیل به نقطه ضعف این جریان سیاسی گردد.